Λογοτεχνικό Μπιστρό της Στέλλας

Η Κατερίνα και η Βασιλική είναι μόνες. Όταν σμίγουν, η μοναξιά τους δεν ακυρώνεται, γίνεται δυο φορές μοναξιά.

Κουβεντιάζουν βέβαια, και λένε πολλά. Λένε τα νέα τους, τα νέα της οικογένειάς τους, των συγγενών τους, των γνωστών τους, τα νέα του κόσμου γενικώς. Κατά την όρεξή τους πότε το γυρίζουν στα γερμανικά, πότε στα γαλλικά. Καμιά φορά και στα ιταλικά. Δεν το κάνουν από επίδειξη, το κάνουν από συνέπεια. Θέλουν να εξασκούν τις ξένες γλώσσες που έμαθαν...

Αν αφήσετε μια μπάλα να κυλήσει από την κορυφή ενός ψηλού κώνου, η πιθανότητα να καταλήξει εκεί που θέλετε είναι μηδέν. Κι αυτό επειδή υπάρχουν άπειρες διαδρομές που μπορεί να ακολουθήσει. Ενώ υπάρχει η δυνατότητα η μπάλα να φτάσει τελικά στο επιθυμητό σημείο, η πιθανότητα να συμβεί αυτό εξακολουθεί να είναι μηδέν. Παραλογισμός των μαθηματικών, θα πείτε πολλοί από εσάς...

Και δώστου συνέχεια πάνω-κάτω, πάνω-κάτω, από την μια άκρη του εργαστηρίου στην άλλη, σταματημό δεν έχει. Τα χέρια στις τσέπες του φούτερ και σκυφτό το κεφάλι να κοιτάει το μωσαϊκό του υπογείου.
Ε.. παρατήρησα και εγώ το μωσαϊκό στο σημείο που καθόμουν…
Δεν είχα προσέξει ποτέ κάτω από την καρέκλα, ήταν όλο χτυπήματα σε διάφορα σημεία και μικρές λακουβίτσες, από το σιδερένιο πάγκο προφανώς, και η σκόνη.. η βρώμα..

Ούτε καν ένα τυπικό «Δεν είμαι εγώ γι’ αυτά». Δέχτηκα αμέσως με ένα αδίστακτο ναι. Ξαφνικά το ήθελα τόσο, που μου έρχονταν να γελάσω σαν πιτσιρίκι μετά από ένα συναινετικό νεύμα της μαμάς του για μαλλί της γριάς. Τον άκουγα για ώρα να μιλάει, να επεξηγεί, να δίνει τις συντεταγμένες της νέας αυτής ζωής, όμως εγώ είχα φύγει ήδη για εκεί κάτω – σε μουδιασμένους απ΄ την πρωινή πάχνη αγρούς, σε νοτισμένα σύδεντρα, σε αγροκτήματα, σε ραγισμένες δημοσιές...

«Μα, τι ταλέντο,» φώναξε η κυρία Φόστερ. «Τις καλλιτεχνικές σου ικανότητες σίγουρα τις κληρονόμησες από μένα. Θυμάμαι να έχω χειριστεί ένα-δυό πινέλα στα νιάτα μου, και πρέπει να πω ότι ήμουν αρκετά ταλαντούχα.»

Η Αλήθεια έλαμψε. Δεν περίμενε να έχει τόση επιτυχία η ζωγραφιά της. Η μητέρα της το λάτρεψε. Απομονώθηκε με μετριοφροσύνη σε μια γωνιακή καρέκλα χαμογελώντας εσωτερικά για το νέο της ταλέντο – ανακάλυψη της μητέρας της, φυσικά...

Δεν θέλω να του πω αυτό που ξέρω. Θυμάμαι με εξαιρετική ευκρίνεια τη μέρα που μου το τόνισε. Παίζαμε τάβλι στο ξενοδοχείο, στο μπαλκόνι του δωματίου μας που είχε θέα τον κήπο με τις τριανταφυλλιές και τις μπιγκόνιες. Ήταν καλοκαίρι και είχαμε πάει διακοπές για πρώτη και τελευταία φορά στην Ευρώπη, στα Χανιά της Κρήτης. Είπε πως προτιμούσε να μην μάθει κάτι κακό αν δεν μπορούσε να κάνει κάτι για να το αλλάξει. Δεν ήθελε να νιώσει ποτέ ανίσχυρος. Αυτά ήταν τα λόγια του...

Για πολύ καιρό, κάθε βράδυ, λίγο μετά τη δύση του ήλιου, σε κάποια απ’ τις συνοικίες της πόλης, γινόταν σεισμός.

Ήταν μια παράξενη σειρά από σεισμούς. Γίνονταν σε διαφορετική συνοικία κάθε φορά και μόνο σε μία, χωρίς να επηρεάζουν τις γειτονικές της. Ήταν σαν, τα σύνορα των περιοχών, να ήταν και τα όρια δράσης της σεισμικής δόνησης. Βέβαια το επόμενο βράδυ ο σεισμός μπορεί να γινόταν σε μια απ’ αυτές τις γειτονικές περιοχές. Ή μπορεί να ξαναγινόταν σε περιοχή που είχε συμβεί και παλαιότερα, ακόμη και εκεί που είχε γίνει την προηγούμενη νύχτα...

... Ο Πέτρος αναρωτήθηκε αν υπήρχαν αλλού ράθυμα μεσημέρια, όπως σ΄
αυτή την παραλία. Μάλλον υπερέβαλε. Θυμήθηκε τα μεσημέρια της Αίγινας.
Η ψευδαίσθηση που ποτέ δεν ξεχνούσε...Η καρδιά του αναθάρρησε
προσωρινά με την εικόνα της απίστευτης ομοιότητας. Ο ήλιος κάρφωνε τη
θάλασσα, αμέτρητες χρυσές βελόνες σπίθιζαν στη λεία επιφάνειά της...

Κι έπειτα τον είδε μπροστά της και ήξερε πως τίποτα πια δεν θα μπορούσε να είναι όπως πριν. Τα πρωινά στο μετρό δίπλα στους νυσταγμένους οποιουσδήποτε και τα απογεύματα με τα μελαγχολικά τους χρώματα. Ούτε η μέρα, ούτε η νύχτα, ούτε η σιωπή, ούτε η μουσική. Όλα θα ήταν τώρα πιο λαμπερά και πιο εύσχημα, χρωματισμένα εκτυφλωτικά από την αναπάντεχη παρουσία του...

Το Λογοτεχνικό Μπιστρό ανακοινώνει την έκδοση του βιβλίου της Κωνσταντίνας Τασσοπούλου Μαγειρεύοντας μ' ένα ψάρι από τις εκδόσεις ΙΤΑΝΟΣ.

Επί μήνες, η Κωνσταντίνα μας συντρόφευε με τις ιστορίες-συνταγές της στη στήλη της Μαγειρεύοντας μ' ένα ψάρι, που γνώρισε τεράστια επιτυχία και έφτασε σε χιλιάδες αναγνώστες. Η συνέχεια λοιπόν στο βιβλίο!

Τί σόι ψάρι είναι αυτό που μαγειρεύοντάς το, σου δικαιολογεί ένα ολόκληρο βιβλίο; Φάλαινα, ξιφίας ή κανα γιγάντιο φαγκρί;

Το αίνιγμα του τίτλου λύνεται από την πρώτη κιόλας σελίδα και το μυστικό του βυθού ξεβράζεται στην άμμο. Το ψάρι είναι άνθρωπος. Παρόλο που είναι Ιχθύς.

Ηρωίδα είναι η ίδια η συγγραφέας που ζει στο κέντρο της Αθήνας και με κέντρο βάρους την μικρή της κουζίνα θυμάται, ξεχνάει - ιχθύς γαρ, γελάει, κλαίει, φοβάται, κολυμπάει, πνίγεται, ερωτεύεται, βρίσκει τον εαυτό της την ίδια ώρα που μια πίτα χειροποίητη ψήνεται στο φούρνο. Ό,τι κάνει δηλαδή ο καθένας που η μέρα του δίνει σκυτάλη στην επόμενη, σαν κατσαρόλα που διαδέχεται μιαν άλλη στο αναμένο μάτι της κουζίνας.

25 αυτοτελή διηγήματα που εμπεριέχουν και μία ατόφια συνταγή, μαζί με τον τρόπο που μπορείς να την εφαρμόσεις.

Ταυτόχρονα είναι ένα ολοκληρωμένο μυθιστόρημα που περιγράφει μια ιστορία ενάμιση χρόνου. Τη δική της.

Καταθέσεις, άλλοτε ξεκαρδιστικές κι άλλοτε να σε κάνουν να δακρίσεις. Αγνές. Σαν φρεσκοαγορασμένες πρώτες ύλες που αφήνουν το στομάχι σου γεμάτο και το στόμα σου γλυκόπικρο.

Η ζωή έτσι κι αλλιώς, όπως κάθε φαγητό, έχει μπόλικα υλικά.

Κι είναι η δοσολογία και ο τρόπος μαγειρέματος που θα αφήσουνε την όποια γεύση...

Το βιβλίο συνοδεύεται από φωτογραφίες της Βάσιας Αναγνωστοπούλου, αλλά όχι απαραίτητα των πιάτων. (www.vaphotography.gr)

Η ομώνυμη στήλη της Κωνσταντίνας Τασσοπούλου στο Ηλεκτρονικό Λογοτεχνικό Μπιστρό της Στέλλας, έχει εδώ και ενάμιση χρόνο τεράστια επιτυχία στο Internet. (www.tassopoulou.gr)

EYELANDS

Το eyelands είναι μια ιστοσελίδα για την τέχνη και τη ζωή στην πόλη.

Η ομάδα μας αποτελείται από άτομα που ασχολούνται εδώ και χρόνια, ο καθένας στον τομέα του, με τη λογοτεχνία, τον κινηματογράφο, το βιβλίο, τη μουσική, αλλά μαζί μας ταξιδεύουν νέοι άνθρωποι που κάνουν τα πρώτα τους βήματα στο γράψιμο. Δεν έχουμε ανάμεσά μας «ειδικούς» με την απόλυτη γνώση και τα παρόμοια. Μιλάμε απλά και λέμε αυτό που νιώθουμε και αυτό που πιστεύουμε κάθε φορά. Δεν έχουμε ανάμεσά μας «κριτικούς». Μερικούς κρητικούς μόνο. Αυτό που μας ενώνει είναι η αγάπη για την τέχνη της ζωής και η απέχθειά μας σε οποιοδήποτε σύστημα προώθησης καλλιτεχνικών προϊόντων με στόχο το κέρδος. Δεν ανήκουμε σε καμία επιχείρηση, συγκρότημα, καλλιτεχνικό κύκλωμα, και δεν προωθούμε με τα γραπτά μας καμία γκρίζα ή μαύρη ή ροζ διαφήμιση.

Το eyelands δεν προσφέρει πληροφορίες και οδηγίες κατανάλωσης της τέχνης, προσφέρει την άποψη του καθενός από εμάς ξεχωριστά – που φυσικά δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι εκφράζει τις απόψεις και των άλλων. Είναι μια ζωντανή σελίδα που προσφέρει τη δική της αλήθεια για την τέχνη, τη ζωή και την τέχνη της ζωής.